عشق بازی در میدان جنگ

زیر رگبار  گلوله ی سنگین دشمن دراز کشیده بودم ؛ تکان نمی خوردم که دستی را روی رانم حس کردم . برگشتم هیچ کس نبود . دوباره سرم را پایین گرفتم و دنبال فرصت بودم تا بروم توی کانال و برگردم پیش بچه ها . باز دوباره رانم را آرام نوازش کرد ، خوشم آمده بود و دلم نمی خواست بدانم کیست و چه کار می کند . از جا پریدم ، کسی نبود و چند  تیر کنارم  زمین خورد  و یادم آمد که جایی هستم که یک اشتباه جانم را می گیرد . دوباره دراز کشیدم .دست گذاشتم روی جیب پیراهنم ؛ دلم هری ریخت ، نقشه نبود . سریع جیب شلوارم را چک کردم ؛ نفس بلندی کشیدم و خیالم راحت شد . باز کارش را ادامه داد . دمر بودم و اذیت می شدم . انگار او هم سختش بود و دستش را نمی توانست حرکت دهد . به پهلو روی دست راستم دراز کشیدم ، دست گرم و لطیفی داشت . نگاه کردم ؛ شلوارم پایم بود ، فانوسقه هم روی  آن بسته شده بود  و دکمه هایش هم باز نبود اما دست او را روی پوست پایم حس می کردم و دست دیگرش را که از روی شکم لغزید بالا و آمد روی سینه ام .  لبم را مک زد ؛  کامل برگشتم و به پشت خوابیدم . تن گرم و لطیفش را روی خودم حس کردم که به سبکی پر بود . دست کشیدم روی موهایی که نمی دیدم و بعد گردن و کمر ش و بعد هم پستانش که سفت و بزرگ بود . آرام لبش را بوسیدم و مکیدم . صدای بچه ها را شنیدم که صدایم  کردند . انگار از آتش سنگین بعثی ها فهمیده بودند که من چند قدمی کانال گیر کرده ام . اما مگر او  گذاشت جوابشان را بدهم . تا  آمدم جواب بدهم  بلند شد و نشست . داد زدم : « می بیننت ، بخواب ...» مرا با تمام وجود مکید و  کشید در خودش و بالا و پایین  پرید . صدای نفس نفس هایم نگذاشت حرفم را تمام کنم و محکم پهلوهایش را گرفتم و فشار دادم . لبم را محکم تر  مکید و سریع تر بالا و پایین  پرید و من جیغ  کشیدم و کیف  کردم و بعثی ها تعداد خمپاره ها را بیشتر  کردند . با هر صدای خمپاره  لرزیدم و نگاه  کردم به کانالی که اگر توی آن قرار می گرفتم می توانستم برگردم عقب و نقشه ی دقیق تجهیزات عراقی ها را برسانم به دست بچه ها که مدام صدایم می کردند و التماس می کردند که اگر صدایشان را می شنوم چیزی بگویم .اما همین یک قدم تا کانال را طوری خمپاره باران کرده بودند که نتوانستم از پشت تپه ی کوچکی که پناه گرفته بودم تکان بخورم . با هر صدای تیری  پرید بالا و پایین و من با هر لغزش بدنش فریاد  زدم و پستانش را مشت  کردم . هر چه عشق بازی  کردیم حریص تر شد ؛ لذتش بیشتر شد و سرعتش بیشتر و دیوانه کننده تر . طاقت نیاوردم و کمرش را محکم گرفتم ؛ لبش را بین دندانهایم گذاشتم و بلند ترین جیغی که از حنجره ام می توانست بیرون بیاید کشیدم . لرزیدم و وارفتم ، بدنم سست شد و او هم لرزید و روی من افتاد که کمی سنگینی اش را حس کردم و برای اولین بار صدای نفس های تندش را کنار گوشم شنیدم . فریاد های بچه ها به اوج رسیده بود . از رویم بلند شد . دستم را کشید . بلند شدم اما می ترسیدم که بعثی ها بزنندم . محکم تر دستم را کشید ؛ از بدنم انگار بیرون آمدم . لباس هایم پاره شده بود ، بدنم سرخ بود ،  کنارم خون روی شن های داغ بیابان مانده بود که بخار شود و بالا برود یا توی زمین   . بالا رفتم ؛ بدنم همان جا پشت تپه ی کوچک دراز کشیده بود . دورش مدام خمپاره بود که به زمین می خورد . بچه ها توی کانال توی سرشان می زدند و گریه می کردند . بعثی ها پشت خاکریزشان دنبال راهی بودند  تا به بدن من برسند . روی ابر ها رفتم . سردم شد و به او گفتم ، محکم بغلم کرد و روی ابرها خوابیدیم و گرم شدم . دلم می خواست نقشه را به بچه ها برسانم تا بدانند که عملیات لو رفته اما بدن گرمش همه چیز را از یادم برد و فقط به او فکر می کردم و دنبالش  دویدم  . رسیدیم به باغی بزرگ ؛ دستش را محکم کشیدم تا پشت درخت بید مجنون کنار رودخانه با او عشق بازی کنم ...

خيال خام پلنگ من، به سوی ماه جهيدن بود

...و ماه را ز بلندايش به روی خاک، کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالی زد

که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسيدن بود

گل شکفته! خداحافظ اگر چه لحظه ديدارت

شروع وسوسه ای در من به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم _ موازيان به ناچاری _

که هر دو، باورمان ز آغاز، به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد، اما

بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من

فريب کار دغل پيشه، بهانه اش نشنيدن بود

چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم

تمام عمر قفس می بافت، ولی به فکر پريدن بود

مرحوم حسین منزوی